Huurders van Intermaris die veertig jaar op hetzelfde adres wonen, kregen vorige week bloemen. Van alle jubilarissen in Purmerend en Monnickendam is mevrouw Mangalie de oudste. ’Misschien heb ik ook wel de meeste achterkleinkinderen!’
Mevrouw Mangalie was 47 jaar toen ze in de flat Westervenne kwam wonen. Elf jaar eerder had ze hier ook al eens gewoond, maar vanwege het werk van haar man verhuisde het gezin nog een paar keer. ‘Wij waren in 1974 uit Suriname gekomen om onze zeven kinderen een betere toekomst te geven. Mijn man was civiel ingenieur, maar belandde in Nederland bij de Hoogovens. Het was soms moeilijk, maar we pakten alles aan om een goed leven op te bouwen.’
Meteen verliefd
Uiteindelijk kon het gezin in 1986 terugkeren in de Westervenne. ‘Ik was meteen verliefd op dit appartement’, weet mevrouw nog goed. ‘Ruim balkon, grote ramen en uitzicht op groen. Met een beetje fantasie zat ik weer in de tropen’, lacht ze. ‘Niet alle kinderen verhuisden mee, hoor. Die gingen destijds al vroeg het huis uit, ook om te werken. Voor de andere kinderen kochten we stapelbedden. Dat paste net allemaal.’
Goed burencontact
Anno 2026 heeft mevrouw Mangalie vijftien achterkleinkinderen. Ze woont nog altijd zelfstandig. ‘Ik heb goed contact met de buren. Veel zijn er overleden, maar de nieuwe zijn ook leuk.’ Voor de dagelijkse dingen krijgt ze hulp van haar kinderen. Twee wonen er in de Westervenne en twee inde Oostervenne. Mevrouw is tevreden. ‘Laatst was één van mijn kleindochters op vakantie in Suriname. Bij terugkomst zei ze: Ik heb het goed in Nederland. Dat is mooi, toch?’
